088 20 314 56

Ervaringen van OPS-patiënten

25 maart 2020

Veel OPS-patiënten hebben langs juridische weg geprobeerd om de schade van hun ziekte te verhalen op een of meer ex-werkgevers. In veel gevallen eindigde een rechtszaak in een financieel drama. In bijna alle gevallen zijn het inkomen en het pensioen sterk gedaald. Dankzij de ‘Regeling Tegemoetkoming Werknemers met CSE’ staan OPS-patiënten niet langer met lege handen. Voor mensen als Piet Kooitje en Hennie Heutink is de tijd gekomen om een gitzwart hoofdstuk in hun leven af te sluiten.

Hennie Heutink Hennie Heutink (72) uit Enschede werkte zijn hele loopbaan als projectstoffeerder. In 2002 kreeg hij de diagnose OPS. Hij kwam ziek thuis te zitten en moest lang revalideren. Heutink wilde de schade op zijn werkgever verhalen en nam een advocaat in de arm, samen met zijn vrouw. “Met het medisch dossier in de hand zou het niet moeilijk worden, werd ons verteld. We zaten bij een groot advocatenkantoor. De baas kwam geregeld op tv. Maar die man zagen we eigenlijk nooit. Wij kregen een advocaat in opleiding. Niet dat het daardoor goedkoper werd. Een simpel belletje kostte 35 euro. Om de juridische kosten te betalen, verhoogden we onze hypotheek. Door een verandering van bedrijfsverzekering werd het proces nóg moeilijker, omdat via de rechter weer andere onderzoeken werden gevraagd. Mijn vrouw zei vaak: stop er toch mee. Alles bij elkaar heeft het vier jaar geduurd. De zaak hebben we verloren. Dat was een grote teleurstelling. Omdat het vrij kansloos was, voelen we ons achteraf erg in de maling genomen.” Heutink vindt het mooi dat er nu een regeling voor OPS-patiënten is. Dankzij de tegemoetkoming hoeven lotgenoten niet dezelfde juridische lijdensweg te ondergaan. “Het is goed dat het geld er komt, maar we verdienen er niets op. Als je de proceskosten van de tegemoetkoming aftrekt, spelen we min of meer quitte. Of er via de bemiddeling een hoger schadebedrag in zit? Dat lijkt me niet. Het bedrijf waar ik werkte, is overgenomen door een Amerikaanse firma. Ik denk dat er weinig meer te halen valt.” Tijdens zijn werk verlijmde Heutink grote oppervakken. “Je zat met je gezicht recht boven de oplosmiddelen”, zegt hij. “Geregeld kwam ik zwalkend thuis, alsof ik eerst langs het café was geweest. Mensen dachten soms echt dat ik dronken was. Vandaag de dag probeer ik door veel te sporten op de been te blijven, maar dat is niet gemakkelijk. Ik heb veel pijn en ben vaak stijf. Ik heb daarnaast veel last van oorsuizen en regelmatig pijn op de borst. Ik ben al een paar keer weggevallen zonder duidelijke oorzaak. De klachten heb ik geaccepteerd. Anders kun je toch niet verder leven?”

Piet Kooitje Piet Kooitje (69) uit Leeuwarden was verfmaker. Toen hij 25 jaar bij zijn werkgever in dienst was, vroeg de leiding wat hij wilde. Een feestje, of iets anders. Maar Kooitje had al lange tijd klachten: spierpijn, hoofdpijn, darmbloedingen zelfs. Hij was vaak ziek, hervatte het werk meerdere keren, maar werd steeds zieker. “Dus had ik besloten om naar het Nederlands Centrum voor Beroepsziekten te gaan. Ik zei: wacht maar even met dat feestje. Eerst wil ik weten wat er met mij aan de hand is. Tja, dat was het begin van het einde. Toen ik dat vertelde, sloeg het helemaal om.” In 2002 werd bij Kooitje OPS geconstateerd. Een lange juridische weg volgde, waarbij hij hulp kreeg van de FNV. Hij won de zaak tegen zijn ex-werkgever voor de kantonrechter, maar kreeg in hoger beroep nul op het rekest. “Ik kan er wel een boek over schrijven wat er tijdens zo’n rechtszaak over je heen komt. Er werd van alles bij gezocht. Alsof het niet van de verf kwam dat ik nierstenen had die knalrood waren van de loodmenie. Uit een scan bleek dat mijn hersenen aangetast zijn. En ook daar had de verdediging een mooi verhaal voor klaar. Er werden deskundigen aangevoerd die totaal geen verstand hadden van OPS. En al die tijd, zo’n twaalf jaar, heb ik niet één keer mijn zegje mogen doen. Op een gegeven moment vroeg de rechter: zijn jullie er nou samen nóg niet uit? Hij werd er doodmoe van. Net als ik.” Voor Kooitje liep de rechtszaak uit op een deceptie. “Maar het is wel mooi dat er nu een regeling is. Niet alleen voor mij, maar ook voor alle andere patiënten. Mensen die tot nu toe niks gekregen hebben. De bemiddeling voor een hoger schadebedrag is een poging waard. Het is te hopen dat daar nog iets uit komt. Ik moet ook Janke van Midlum van Stichting OPS een pluim geven. Zij heeft zich voor de regeling hard gemaakt. Het is gelukt, al heeft het veel te lang geduurd. Jaren geleden is er een begin mee gemaakt. Toen zat ik met andere leden van de vereniging en enkele Kamerleden in Nieuwspoort. Wanneer was dat, 2003? Dat is toch echt een eeuwigheid geleden.”

Actueel